دل می‌بری تو از من و مشهد نمی‌بری؟

گم کرده راهم و سوی مقصد نمی‌بری؟

زوری که نیست.... نمی‌آید....

از خواب و خوراک و زندگی افتاده

از چاله به چاهِ بندگی افتاده

او مدعی خدایی مردان بود

در دامِ زنان، به بردگی افتاده

اسمِ تو ز دفترچه‌ی او خط خورده

آن قسمتِ آسمانی‌ تو مُرده

باید بروی دوباره آغاز کنی

ای بچه‌ی لوس! بچه‌ی سرخورده!

من یک زن خوب، مثل تو می‌خواهم

من هولم و یک‌باره، یهو می‌خواهم

عمری‌ست به دنبال تو می‌گردم من

من زندگی‌ای دوباره، نو می‌خواهم

در زندگی‌ام ز عشق جز نامی ماند؟

از خاطره‌ی کوچه فقط یادی ماند

بر روی درخت آرزوهای "سکوت"

از آن همه میوه، میوه‌ی کالی ماند

سیگار به لب، بزرگ‌تر از پیش شدی؟

لب بر لبِ لب، بزرگ‌تر از پیش شدی؟

این بار سوال کردم از خود که مگر

با این همه رب بزرگ‌تر از پیش شدم؟

روزی که تو را برای خود می‌خواهد

او فاتحه‌ی عمر مرا می‌خواند

چاقو بدهید تا خلاصش بکنم

آن خواستگارِ تازه، زن می‌خواهد!

سرگیجه گرفته‌ام،‌ و قلبم ترکید

دردِ‌ دلِ من چو شاخه‌هایِ آن بید

من باعث و بانی‌ حضورش هستم

آن عشق، چرا انارِ جسمم را چید؟

«نمی شود»

می خواستم که با تو باشم و ... دیگر نمی شود

هر کار کرده ام، ولی آخر نمی شود

از صبر هی مگو که راه حل تمام مسائل است

ای آه، زندگی به صبر که بهتر نمی شود

من آمدم به سمت تو گفتم که: "خواهرم ..."

اما به "خواهرم"، غریبه "برادر" نمی شود

در دام لحظه های پر از بی کسی، عزیز

دوری ز دست گرم تو بارو نمی شود

من آه می کشم ـ و امیدی به وصل نیست ـ

این آرزوی وصل میسّر نمی شود

1 دی 85

سقف دل من خراب شد با رفتن

تو رفتی و درگیر شدم با هستن

من بی تو نباید افتخاری بکنم

به این همه زندگی، به خود، دل بستن

دریا شدنم برای تو جالب بود

بر ساحل آرامش تو غالب بود

دریا شده ام که موجی تو باشم

موجی که فقط تو را، تو را طالب بود

با "ساکت و آرام" دهانم بستی

گفتی که "برو دل مرا بشکستی"

ای بانوی شعرهای یک شاعر خُرد

تو در دل من چرا چرا بنشستی؟

زخم دل من چقدر بد چرکیده

اندام مرا ببین که بد پوسیده

من بی تو درون خویش می مانم ... آه

یک کرم درون پیله ای پیچیده

او رپ شده و ژل به سرش می‌مالد

ننگِ ول و ولگردی تنش می‌مالد

او فاتح انواع مد روز شده

او هم رژِ لب چو خواهرش می‌مالد!

این زندگی "سکوت" هم مال خودت

این دشت پر از هبوط هم مال خودت

صد بار از این مشق نوشتم این جا:

"همراهی با شروط هم مال خودت"

ما آمده‌ایم عاشقِ او بشویم

گاه عاشق چشم و خال و ابرو بشویم

ما آمده‌ایم تا پریشان باشیم

چون زمزمه‌ی باد، چو گیسو باشیم

ما آمده‌ایم تا که آدم بشویم

تا پیرو پیغمبر خاتم بشویم

باید که همانند همان شیرازی

ما طالب جامِ‌ جان‌‌نما، جم بشویم

از این که چند مدتی ست این ویترین شیشه ای را به روز نمی کنم، خودم هم ناراحتم. دلیلش بماند. امیدوارم بتوانم با نظم بیش تری این جا را به روز کنم.

او از خود و از خویش سخن می‌گوید

ـ او درد خودش را به کفن می‌گوید ـ

چندی‌ست که با تو درد و دل می‌کند او

این بچه که عمری‌ست به من می‌گوید

هیچیم و از این نبودن خود مستیم

با این همه هیچ بودن، از خود رستیم

ما خط‌ زدگان نامِ خویشیم همه

با خط زدنِ خویش به او پیوستیم